نحوه تنظیم دوربین جدید: چک لیست گام به گام

خرید یک دوربین دیجیتال جدید زمان هیجان انگیزی برای عکاسان و فیلمبرداران است. دنیایی از امکانات و یادگیری و همچنین درهایی به سمت ماجراهای جدید و مکان هایی برای بازدید در پیش رو است. اما وقتی صحبت از استفاده از یک دوربین جدید به عنوان یک مبتدی به میان می آید، همیشه کار آسانی نیست. تعداد زیادی اعداد پیچیده، حروف و نام های اختصاری وجود دارد که میتواند کاربر را گمراه کند، چه رسد به اینکه بفهمید چگونه از اهرم های کنترلی، دکمه ها و سوئیچ های متعدد استفاده کنید. اما در این پست بصورت مختصر به شما خواهیم گفت که با پیروی از مراحل ساده موجود در این چک لیست، در کمترین زمان با دوربین جدید خود شروع به عکاسی و تصویربرداری کنید.

 

ما اصول اولیه نحوه روشن کردن دوربین، تنظیمات زمان/تاریخ/موقعیت، وصل کردن آن به سه پایه، و نگاهی به حالت های تصویربرداری و تنظیمات نوردهی هم برای عکس های ثابت و هم فیلمبرداری را بررسی می کنیم. بیایید با هم ادامه دهیم و این دوربین جدید را روشن کنیم.

باطری را شارژ کن

دوربین‌ها دارای درگاه‌های باتری و اسلات کارت هستند که در زیر فلپ‌های مخفی قرار دارند که قفل و باز می‌شوند تا درگاه نمایان شود. مطمئن نیستید در کجای دوربین شما قرار دارد؟ (معمولا در پایین دوربین قرار دارد) در دفترچه راهنما نگاه کنید.

اکثر دوربین‌های جدید دارای باتری هستند که تا حدی شارژ می‌شود، بنابراین مستقیماً خارج از جعبه کار می‌کند، اما بهتر است قبل از استفاده باتری را کاملاً شارژ کنید. دلیل این امر این است که باتری های قابل شارژ برای دوربین های دیجیتال با باتری های لیتیوم یون (Li-ion) عرضه می شوند. آنها چرخه عمر محدودی دارند و بنابراین با تعداد دفعاتی که می توانند قبل از عدم نگهداری شارژ به اندازه کافی شارژ شوند، محدود می شوند. شارژ کردن باتری به جای خالی شدن خالی شدن آن نیز به حفظ وضعیت باتری در طول زمان کمک می کند که ممکن است باعث طول عمر بهتر شود. شارژ کامل باتری نیز بازدهی بیشتری هنگام کار با دوربین می دهد.

کارت حافظه را فرمت کنید

کارت های حافظه عکس ها و فیلم های گرفته شده با دوربین را ذخیره می کنند. حتما قبل از گرفتن عکس یا فیلم این را قرار دهید تا ذخیره شوند.

بهتر است قبل از استفاده، کارت را در داخل دوربین فرمت کنید، حتی اگر یک کارت حافظه کاملاً جدید باشد. به این ترتیب، کارت خالی خواهد بود و هر گونه زیرپوشه اختصاصی می تواند توسط دوربین برای ذخیره سازی بهینه ایجاد شود.

اگر قبلاً از کارت استفاده شده است، مطمئن شوید که قبل از قالب‌بندی از همه داده‌ها نسخه پشتیبان تهیه شده است، زیرا با این کار اطلاعات روی کارت پاک می‌شود.

زمان، تاریخ و مکان را تنظیم کنید

اکنون زمان، تاریخ و مکان را تنظیم کنید. دوربین‌های جدید معمولاً این را در اولین راه‌اندازی نمایش می‌دهند، اما دوربین‌های استفاده‌شده ممکن است این را نشان ندهند، بنابراین زمانی را برای بررسی مکان این گزینه در منوی دوربین اختصاص دهید و آن را به‌روزرسانی کنید. این اطلاعات EXIF ​​را روی عکس‌ها و ویدیوها دقیق نگه می‌دارد و جستجوی رسانه را در آینده آسان‌تر می‌کند. برخی از دوربین‌های دیجیتال دارای GPS هستند که رسانه‌ها را برچسب‌گذاری جغرافیایی می‌کند، در صورت نیاز حتماً آن را فعال کنید.

لنز را وصل کنید

لنزها و بدنه دوربین هر کدام یک نشانگر برای نشان دادن تراز مناسب برای نصب لنز دارند. این نشانگرها را در نظر بگیرید و بعد از قرار دادن لنز آن را در جهت مناسب بچرخانید تا لنز روی دوربین قرار بگیرد. نشانگرها ممکن است بسته به نوع و مدل دوربین‌ها، رنگ‌های مختلف و در مکان‌های متفاوتی داشته باشند – برای مثال نشانگرهای نیکون سفید هستند، در حالی که نشانگرهای کانن قرمز هستند.

لنزها نیز برای نصب در جهات مختلف بر اساس ساخت می‌پیچند و همیشه باید به راحتی به آن متصل شوند. هیچوقت برای نصب لنز از زور خود استفاده نکنید زیرا این کار به لنز آسیب میرساند، اگر میبینید که این کار سخت انجام میشود احتمالا لنز را خوب جا نزده اید و یا در جهت اشتباه میچرخانید (احتمال دارد) و یا اینکه مانت روی لنز مشکل یا بدنه دوربین مشکل داشته باشد (99.9% بعید است).

تنظیمات لنز را بررسی کنید

لنزها فقط چند کنترل داخلی دارند، اما بررسی اینکه قبل از عکاسی روی چه چیزی تنظیم شده اند، مهم است. حلقه فوکوس به عکاسان اجازه می دهد تا فوکوس را به صورت دستی با چرخاندن آن تنظیم کنند و اغلب یک نشانگر فاصله روی لنز وجود دارد (البته نه همیشه). لنزهای زوم همچنین دارای یک حلقه زوم هستند که برای تنظیم فاصله کانونی می چرخد.

همچنین گاهی اوقات سوئیچ ها یا دکمه هایی در کنار لنزها وجود دارد تا بین فوکوس خودکار و فوکوس دستی تغییر کند، لرزشگیر تصویر را فعال یا غیرفعال کند، و بین انواع مختلف لرزشگیر یکی را انتخاب کنید.

اگر دوربین شما روی سوژه هایی که توسط نقاط فوکوس خودکار هدف قرار می گیرند فوکوس خودکار نمی کند، مطمئن شوید که سوئیچ فوکوس لنز شما به جای MF (فوکوس دستی) روی AF (فوکوس خودکار) تنظیم شده است.

وقتی صحبت از لرزشگیر میشود، روشن نگه داشتن آن هنگام عکاسی دستی مفید است، اما هنگام نصب دوربین روی سه‌پایه آن را خاموش کنید. این به این دلیل است که سیستم لرزشگیر می تواند هنگام قرار گرفتن در سه پایه لرزش های کوچکی ایجاد کند و در طول نوردهی طولانی تر، لرزش دوربین را تار کند. اگرچه، برخی از لنزها به اندازه کافی مدرن و بروز هستند تا تشخیص دهند که چه زمانی روی سه پایه هستند و به طور خودکار IS را خاموش می کنند، بنابراین قبل از کار کردن با لنز مورد نظر، دفترچه راهنما را بررسی کنید.

اتصال به سه پایه

اگرچه ممکن است برای برخی عجیب به نظر برسد، اما اتصال دوربین به سه پایه ممکن است اشتباه کند. بنابراین بیایید نگاهی گذرا به نحوه انجام آن بیندازیم. اول از همه، باید یک رابط رزوه ای در قسمت زیرین دوربین شما وجود داشته باشد.

هنگامی که این مورد را پیدا کردید، پایه سه پایه را از سر سه پایه جدا کرده و از پیچ آن را به دوربین ثابت کنید. برخی از پایه ها دارای سرپیچ داخلی هستند که چرخاندن پیچ را به کانکتور آسان می کند، اما برخی دیگر دارای شکاف هستند. به سادگی یک سکه، کلید، یا پیچ گوشتی را در این شکاف قرار دهید و آن را بچرخانید تا سفت شود.

در مرحله بعد، طبق دستورالعمل، صفحه پایه را روی سر سه پایه بلغزانید و مطمئن شوید که هر پیچ محکم کننده یا اهرم آزادسازی سریع دوربین را محکم نگه می دارد. دوربین را کمی بکشید تا مطمئن شوید که به درستی نصب شده است. سپس سر سه پایه را تنظیم کنید.

لنزهای تله فوتو بزرگ سنگین هستند و به همین دلیل مرکز تعادل بین بدنه دوربین و لنز را تغییر می دهند. بنابراین، سازندگان لنزها را با یک کفشک اتصال سه پایه قرار می دهند. اگر میخواهید از یک لنز سنگین با سه پایه استفاده کنید، همیشه سعی کنید سه پایه رو به لنز وصل کنید نه دوربین، همیشه پایه سه پایه را روی این یقه محکم کنید و نه دوربین. وصل کردن سه پایه به لنزهای سنگین تعادل بهتری ایجاد خواهد کرد و از خطرات احتمالی افتادن دوربین یا لنز جلوگیری میکند.

را برای جلوگیری از وارد شدن فشار بی مورد به پایه لنز و از بین بردن احتمالی دوربین. و به عنوان یک نکته اضافی هنگام سفر با کیت، همیشه دوربین را از طریق این یقه سه پایه حمل کنید یا از لنز و دوربین پشتیبانی کنید تا از فشار دادن به پایه جلوگیری کنید.

با حالت ها آشنا شوید

اگر به طور کلی در عکاسی تازه کار هستید، از حالت‌های عکاسی خودکار (که معمولاً روی یک صفحه در بالای بدنه دوربین قرار دارند) استفاده کنید تا بدون وارد کردن تنظیمات دستی از سوژه‌ها عکس بگیرید.

به طور کلی یک حالت خودکار کامل وجود دارد – اغلب با یک نماد سبز نشان داده می شود – که در آن دوربین تمام تنظیمات دوربین شما را بر اساس آنچه که برای هر عکس بهترین محاسبه می کند، انتخاب می کند. همچنین باید یک حالت خودکار برنامه ریزی شده وجود داشته باشد – اغلب به عنوان گزینه (P) یافت می شود – که در آن دوربین بهترین سرعت شاتر و دیافراگم را برای هر عکس نشان می دهد اما به عکاس اجازه می دهد تنظیمات دیگری مانند ISO، حالت نورسنجی، فلاش، سفید را کنترل کند. تعادل، قفل / جبران نوردهی و موارد دیگر.

ممکن است بخواهید هنگام شروع عکاسی با تمام خودکار یا خودکار برنامه ریزی شده شروع کنید تا قبل از یادگیری بیشتر در مورد نوردهی و کنترل سرعت شاتر و/یا دیافراگم، حسی برای نوشتن و عکسبرداری داشته باشید.

دوربین‌های سطح ورودی نیز اغلب دارای حالت‌هایی مانند «آتش بازی» یا «پرتره» هستند که تنظیمات از پیش تعیین‌شده را انجام می‌دهند و آن‌ها را در صحنه‌های مناسب اعمال می‌کنند. این برای مبتدیان مفید است، اما باید از محدودیت های چنین حالت هایی آگاه بود.

از آنجایی که هیچ کنترل خلاقانه ای بر روی مثلث نوردهی (دیافراگم، سرعت شاتر یا ISO) در این حالت ها وجود ندارد، پیش بینی نتایج دشوار است. در عوض، بهتر است حالت های نیمه اتوماتیک مانند اولویت دیافراگم و اولویت شاتر را انتخاب کنید. با کنار گذاشتن کنترل فقط بر روی یک تنظیم در یک زمان، عکاسان تازه وارد می توانند بدون نیاز به دستکاری هر سه، کنترل دستی را کنترل کنند.

کیفیت تصویر را انتخاب کنید

سه نوع اصلی فایل های تصویری ثابت وجود دارد: JPEG، TIFF و RAW. هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند، اما اساساً به این بستگی دارد که چه مقدار داده اصلی ذخیره می‌کنند و بنابراین، جزئیات تصویر چقدر است و عکاس در طول ویرایش چقدر انعطاف دارد.

برای شروع، JPEG کمترین داده‌ها را ذخیره می‌کند، زیرا عکس‌ها را فشرده می‌کند تا فضا ذخیره شود، و رایج‌ترین نوع فرمت فایل تصویری است. در مرحله بعد، TIFF داده های بیشتری را ذخیره می کند و اغلب غیرفشرده است، اما اندازه فایل ها بسیار بزرگتر است. فایل‌های RAW بیشترین داده‌ها را ذخیره می‌کنند و از نظر اندازه فایل بزرگ‌ترین هستند – حاوی داده‌های پردازش‌شده حداقلی مستقیماً از حسگر تصویر دوربین است.

هرچه فایل بزرگتر باشد، داده های بیشتری وجود دارد و هنگام ویرایش تصویر انعطاف پذیرتر است. RAW فرمت ایده‌آلی برای عکس‌برداری است، زیرا می‌توان آن را با انعطاف‌پذیری بیشتری ویرایش کرد و امکان تغییر نوردهی، رنگ و تن را بدون تحریف تصویر فراهم می‌کند.

JPEG و TIFF برای صرفه جویی در فضا (که دیگر واقعاً مشکلی نیست) و همچنین برای خروجی مستقیم برای اشتراک گذاری/انتشار مفید هستند. استفاده‌های مدرن رایج برای این دو فرمت فایل ممکن است عکاس خبرنگاری باشد که هنگام عکاسی مستقیماً از دوربین تصاویر را به میز رسانه ارسال می‌کند و مبتدیانی که می‌خواهند تصاویر را بدون پردازش عکس اول به اشتراک بگذارند.

اگرچه تقریباً در همه موقعیت‌های دیگر، فایل‌های RAW بهترین راه برای استفاده حداکثری از عکس‌ها هستند، اما نرم‌افزار ویرایش سازگار با باز کردن این فایل‌ها مورد نیاز است.

حالت فوکوس خودکار را انتخاب کنید

فوکوس خودکار (AF) روشی است که دوربین برای دستیابی خودکار به فوکوس بر اساس جایی که نقطه AF در کادر قرار دارد، می باشد. می تواند به عنوان فوکوس تک شات، فوکوس یک شات AKA (پس از دستیابی به فوکوس، تا زمانی که عکس گرفته شود در جای خود باقی می ماند)، یا پیوسته (فوکوس روی نقطه AF به طور مداوم تا زمانی که عکس گرفته شود تنظیم می شود) عمل کند. فوکوس تک شات برای سوژه های ثابت، مانند نشستن پرتره، یا ساختمان مفید است، در حالی که فوکوس خودکار مداوم ممکن است برای ردیابی فوکوس روی یک سوژه متحرک مانند حیوان خانگی یا وسیله نقلیه مفید باشد.

همچنین می‌توان اندازه نقطه فوکوس خودکار را با گزینه‌های رایج از جمله نقطه، چند نقطه، گروه و مناطق تغییر داد. دوربین های مدرن همچنین دارای تشخیص چشم، صورت، حیوانات و سوژه هستند تا به صورت هوشمندانه فوکوس را حتی در زمانی که سوژه یا دوربین در حال حرکت هستند ردیابی کنند. مناسب ترین تنظیمات را برای هر موقعیت عکسبرداری انتخاب کنید.

سرعت عکسبرداری ثابت را تنظیم کنید

دوربین های دیجیتال می توانند از یک تصویر ثابت در یک زمان یا چندین تصویر متوالی عکس بگیرند. این حالت‌های درایو که معمولاً به‌عنوان تک‌شات یا پیاپی هم شناخته می‌شوند، سطوح مختلفی از عکس‌برداری را ارائه می‌دهند. ممکن است یک عکس تنها چیزی باشد که برای یک منظره نیاز دارید، اما برای ثبت عکس از یک اسکیت سوار که از روی سطح شیبدار پرش می‌کند، منطقی است که بصورت پیاپی عکاسی کنید و سپس بهترین عکس را انتخاب کنید.

شما می گویید چرا اصلاً حالت تک شات را شامل می شود؟ خوب، حذف چندین عکس از یک سوژه باعث صرفه جویی در حذف چندین عکس از یک سوژه می شود، زیرا دکمه شاتر می تواند کاملاً حساس باشد و عکس های بیشتری از آنچه قصد دارید در حالت فشار دادن آن در حالت پشت سر هم ثبت کنید.

اصول راه اندازی و تنظیمات فیلمبرداری دوربین

تقریباً هر دوربین دیجیتالی که در یک دهه گذشته منتشر شده است، توانایی ضبط ویدیو را دارد. هنگام جابجایی از عکس به فیلم، همه چیز مانند دیافراگم، سرعت شاتر و ISO بر روی تصویر یکسان می ماند، اما کاربران باید از تفاوت اصلی بین عکس ها و ویدیوها آگاه باشند، چه چیزی اینجا جزو معیارهای اصلی ما هست: وضوح و نرخ فریم.

وضوح تصویر استاندارد موجود در دوربین های دیجیتال Full HD (1920 x 1080)، 4K UHD (3840 x 2160) و 8K UHD (7680 x 4320) است. اعداد به ترتیب به تعداد پیکسل ها در امتداد محور X و Y اشاره می کنند. هر چه اعداد بیشتر باشد، جزئیات بیشتری ثبت می شود، همینطور حجم فایل هم بزرگتر خواهد بود.

نرخ فریم در سرعت های استاندارد و به عنوان یک نقطه مرجع برای کسانی که تازه به ویدیو می پردازند ارائه می شود. یک فیلم در سینما معمولاً با سرعت 24 فریم در ثانیه (فریم در ثانیه) پخش می شود در حالی که تلویزیون ایالات متحده با سرعت 29.97 فریم در ثانیه (تقریباً 30 فریم در ثانیه) و تلویزیون بریتانیا با سرعت 25 فریم در ثانیه پخش می شود. هرچه تعداد فریم های بیشتری گرفته شود، تصویر به دست آمده صاف تر می شود. دوربین‌ها اکنون می‌توانند با سرعت 60 فریم در ثانیه برای فیلم‌برداری صاف و گهگاه با سرعت 120 فریم در ثانیه که برای ضبط واقعی اسلوموشن طراحی شده است، فیلمبرداری کنند، زیرا 120 فریم را می‌توان تا چهار برابر پخش کرد تا با یک پروژه 30 فریم در ثانیه بدون لکنت تصویر مطابقت داشته باشد. این فیلمی را تولید می کند که 25٪ سرعت عمل اصلی است.

همچنین مهم است که به خاطر داشته باشید که فایل های ویدئویی به دلیل افزایش نرخ فریم و به دلیل صدا که فضای قابل توجهی روی کارت حافظه اشغال می کند، بسیار بزرگتر از عکس ها هستند. تنظیمات استاندارد ضبط صدا 48 کیلوهرتز (نرخ نمونه برداری) و 16 بیت (عمق بیت) هستند، اما برخی از مدل ها گزینه هایی برای افزایش این میزان برای ضبط دقیق تر صدا دارند.

دوربین جدید شما آماده عکاسی است

این راهنما باید اساسی ترین الزامات را برای راه اندازی و راه اندازی دوربین جدید شما پوشش دهد. وقتی آماده هستید که یک قدم جلوتر بروید، سعی کنید از تنظیمات دستی مانند دیافراگم، سرعت شاتر و ISO استفاده کنید، یا تغییر تعادل رنگ سفید را متناسب با محیط عکسبرداری در نظر بگیرید. اندازه گیری را می توان تغییر داد، اما فقط عکاسان پیشرفته واقعاً باید این را تغییر دهند زیرا نوردهی را می توان با استفاده از دیافراگم، سرعت شاتر و حساسیت ISO دستکاری کرد.

نظر دهید

      پاسخ دهید

      با دیجی سنتر

      خدمات مشتریان

      راهنمای خرید

      logo-samandehi
      اینماد
      logo-kasbokar

      دیجی سنتر (دیدافراز) در سال 1384 به منظور فعالیت در زمینه فروش گوشی موبایل، دوربین و لوازم و تجهیزات آتلیه تاسیس گردید ، و راه پر فراز و نشیب رشد و پیشرفت در این عرصه را به منظور کسب تجربه و خدمت به مصرف کنندگان، هنرمندان و دیگر هموطنان عزیزمان طی نموده اند.

      ارتباط با دیجی سنتر :

      تهران، سیدخندان، ابتدای رسالت شرق، نرسیده به خیابان دبستان، نبش کوچه باقری پلاک 1 طبقه سوم

      کد پستی : 1631773115

      دیجی سنتر
      Logo